Jad pająka może zapobiegać uszkodzeniom mózgu które wywołuje udar

Jad pająka może zapobiegać uszkodzeniom mózgu które wywołuje udar

Jak wynika z najnowszego badania przeprowadzonego przez naukowców z Instytutu Biologii Molekularnej Uniwersytetu Queensland w Australii, peptyd pochodzący z jadu pająka może być kluczem do zapobiegania uszkodzeniom mózgu spowodowanych udarem. Naukowcy uważają, że peptyd Hi1a – znajdujący się w jadzie lejkowca australijskiego, może oddziaływać na kanały jonów w mózgu, co w efekcie może odgrywać niezwykle ważną rolę w zapobieganiu uszkodzeniom, jakie niesie za sobą udar mózgu.

Profesor Glenn King z Instytutu Biologii Molekularnej Uniwersytetu Queensland w Australii wraz ze swoimi współpracownikami wykorzystuje w swoich badaniach chemię jadów drapieżników stawonogich takich jak pająki, skorpiony i stępki. Ponieważ udar mózgu jest drugą z głównych przyczyn śmierci na całym świecie, a przy tym powoduje wyjątkowo wysoką częstotliwość występowania licznych niezdolności i niepełnosprawności u osób go doświadczających, naukowcy szukają sposobu, aby zapobiec efektom ubocznym powodowanym przez ten wyjątkowo skomplikowany problem zdrowotny.

Jad pająka stanowi bogate źródło stabilnych, naturalnych peptydów, które silnie modulują aktywność kanałów jonowych i receptorów nerwowych, stąd badania prowadzone przez naukowców z Instytutu Biologii Molekularnej Uniwersytetu Queensland w Australii dążą do wykorzystania ich jako sposób zapobiegania uszkodzeniom w mózgu, które powstają na skutek udaru.

Jak wynika ze statystyk, średnio 795 tysięcy osób rocznie w Stanach Zjednoczonych dotyka udar mózgu, a 610 tysięcy to przypadki pojawienia się udaru po raz pierwszy w życiu. Jest to zatem wyjątkowo powszechny problem. Udar mózgu jest również wiodącą przyczyną różnego rodzaju dysfunkcji i niepełnosprawności na świecie, w wyniku czego, ponad połowa osób, które przeżyły udar w wieku lat 65 lub starszych, doświadcza ograniczenia mobilności.

Najczęstszym ze skutków ubocznych związanych z udarem mózgu jest paraliż lub osłabienie funkcji po jednej ze stron ciała, ale są to również inne problemy, które związane są z przemianami w mózgu i zachowaniem człowieka. Jak dotąd nie odkryto skutecznego leku, który będzie pomocny przy uszkodzeniach mózgu powodowanych udarem, dlatego też Profesor King i jego współpracownicy twierdzą, że odkryty przez nich peptyd Hi1a może być wysoce prawdopodobnym rozwiązaniem tego problemu.

Peptyd Hi1a pochodzący z jadu pająka lejkowca australijskiego, skutecznie ochronił mózgu szczurów przed uszkodzeniami spowodowanymi udarem.

Hi1a działa na zasadzie blokowania aktywności kanału jonowego kwasu 1a lub ASIC1a w mózgu. Ten właśnie kanał jonowy jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do uszkodzeń mózgu po udarze niedokrwiennym – najczęstszym z typów udaru mózgu. Uderzenie niedokrwienne związane jest z zablokowaniem dopływu krwi do mózgu, na skutek czego nie dociera do niego tlen.

W przyprowadzonym przez naukowców z Instytutu Biologii Molekularnej Uniwersytetu Queensland w Australii badaniu, podawano szczurom niewielką dawkę peptydu Hi1a (a dokładnie – 2 nanogramy na kilogram masy ciała) w czasie do 8 godzin po wystąpieniu udaru mózgu. Zespół badawczy odkrył wówczas, że jad pająka działa ochronnie na tkanki mózgu, w tym także na ich szeroko pojęte funkcje neurologiczne i motoryczne.

Peptyd Hi1a zapewnia ochronę także dla regionów rdzenia mózgu, który to jest punktem mózgu najbardziej dotkniętym na skutek ubytku tlenu. Poważne niedotlenienie rdzenia mózgu związane z wystąpieniem udaru, z zasady powoduje nieodwracalne skutki, gdyż jego komórki bardzo szybko wówczas obumierają, przez co udar związany jest z wysoką śmiertelnością.

Naukowcy z Instytutu Biologii Molekularnej Uniwersytetu Queensland w Australii przekonani są jednak, że ich odkrycie może prowadzić do nowych strategii w opracowywaniu leku, który mógłby mieć duże znaczenie w leczeniu skutków udaru mózgu. Jego pojawienie się może mieć ogromne znaczenie, gdyż może wyraźnie poprawić jakość życia pacjentów dotkniętych tym nieprzyjemnym problemem zdrowotnym.

Wydaje się zatem, że odkrycie to jest realną szansą na znalezienie efektywnego sposobu na zminimalizowanie skutków uszkodzenia mózgu po udarze. Może być to zatem realna szansa na ograniczenie uszkodzeń mózgu (a nawet ich całkowite zapobiegnięcie) i zmniejszenie ryzyka niepełnosprawności wśród osób, które zostały dotknięte przez te wyniszczające szkody.

Nie przegap kolejnych postów: 

Może Cię również zainteresować:

Dodaj komentarz