Niedoczynność przytarczyc

Niedoczynność przytarczyc

reanimacjaNiedoczynność przytarczyc to choroba endokrynologiczna skutkująca niedoborem parathormonu (PTH). Jest ona spowodowana obniżoną aktywnością gruczołów przytarczycznych i w konsekwencji prowadzi do niskiego poziomu wapnia oraz wysokiego poziomu fosforu w organizmie. Nieodpowiednio poziom tych substancji jest szczególnie niekorzystny dla układu kostnego. Ten rodzaj choroby jest rzadko spotykany i występuje w jednakowych proporcjach u obydwu płci. Natomiast najczęstszą przyczyną jest operacja chirurgiczna gruczołów przytarczycznych lub tarczycy oraz zaburzenia układu odpornościowego. Charakterystyczne objawy niedoczynności przytarczyc związane są z hipokalcemią i obejmują parastezję, ogólne zmęczenie, skurcze mięśni, bezsenność, bóle głowy oraz bóle brzucha. Ten rodzaj choroby endokrynologicznej może być opanowana stosunkowo łatwo, niemniej jednak wymagane są regularne badania w celu obserwacji postępu choroby.

Charakterystyka niedoczynności przytarczyc

probka_badaniaNiedoczynność przytarczyc pojawia się jako skutek niedoboru parathormonu (PTH). PTH jest produkowany w gruczołach przytarczycznych, czterech małych organach zlokalizowanych obok tarczycy, i jest głównie odpowiedzialny za utrzymywanie odpowiednich ilości wapnia i fosforu w organizmie oraz za syntezę witaminy D. Jego niedobór jest szczególnie szkodliwy dla ludzkiego układu kostnego, a oprócz tego może doprowadzić do chorób układu krążenia oraz napadów padaczkowych. Niedoczynność przytarczyc to bardzo rzadka dolegliwość, której występowanie jest niemalże jednakowe u obydwu płci. Niestety skuteczne środki zapobiegawcze są w tym momencie nieznane. Co ciekawe, najczęstszą przyczyną choroby jest przypadkowe uszkodzenie przytarczyc podczas operacji chirurgicznej.

Choroba przeciwna, charakteryzująca się nadmierną aktywnością gruczołów przytarczycznych, znana jest jako nadczynność przytarczyc.

Przyczyny i objawy niedoczynności przytarczyc

Niedoczynność przytarczycNajczęstszą przyczyną tej choroby endokrynologicznej jest przypadkowe uszkodzenie tkanek podczas operacji chirurgicznej gruczołów przytarczycznych, tarczycy lub innej części szyi. Niedoczynność tarczycy o takim pochodzeniu jest zwykle tymczasowa, jednak w niektórych przypadkach, może być ona długotrwała lub nawet permanentna. Na szczęście dzięki nowoczesnej medycynie chirurdzy są w stanie coraz częściej unikać takich incydentów. Niedoczynność tarczycy może również pojawić się jako skutek uwarunkowania genetycznego, zaburzeń układu odpornościowego, niedoboru magnezu, radioterapii lub nadwyżki żelaza (hemochromatoza).

Objawy niedoczynności tarczycy związane są z hipokalcemią, a najczęstsze z nich to:

  • Parastezja
  • Ogólne zmęczenie
  • Skurcze mięśni
  • Bezsenność
  • Bóle głowy
  • Bóle brzucha

Diagnoza oraz leczenie

Wstępna diagnoza polega na przeprowadzeniu wywiadu chorobowego z pacjentem, w poszukiwaniu ostatnio przeprowadzonej operacji chirurgicznej tarczycy lub gruczołów przytarczycznych. Następnie przeprowadza się badanie fizykalne, które ujawni widoczne objawy, oraz badania krwi. Badania krwi mają na celu pomiar ilości parathormonu, wapnia oraz fosforu w organizmie. Pozostałe metody to badanie moczu, elektroradiografia oraz obrazowanie mózgu (zazwyczaj przy pomocy MRI).

Zadaniem leczenia jest przywrócenie odpowiedniej ilości wapnia oraz witaminy D, w celu skutecznego kontrolowania objawów. Owe składniki odżywcze mogą być podawane w formie pigułek lub bezpośrednio z diety. Taka terapia jest zazwyczaj długotrwała, a nawet dożywotnia, ponieważ nadczynność przytarczyc to choroba przewlekła. Niestety syntetyczny parathormon lub jego odpowiednik, na którym mogłaby bazować terapia hormonalna, nie jest powszechnie dostępny.

Poziom wapnia musi być sprawdzany co tydzień lub co miesiąc we wczesnych fazach leczenia, aby dobrać jego odpowiednią dawkę. Jeżeli choroba się ustabilizuje, badania kontrolne będą przeprowadzane zazwyczaj raz lub dwa razy w roku.

Może Cię również zainteresować:

Dodaj komentarz