Karłowatość przysadkowa

Karłowatość przysadkowa, to innymi słowy niedobór hormonu wzrostu w organizmie. Występuje wówczas, gdy przysadka mózgowa, nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu wzrostu. Najczęściej choroba ta spotyka dzieci.

Karłowatość przysadkowaNiewielki gruczoł jakim jest przysadka mózgowa wydziela hormony, które pozwalają naszemu ciału spełniać liczne funkcje jak utrzymywanie odpowiedniej temperatury, kontrolowanie hormonów tarczycy czy prawidłowy wzrost.

Karłowatość przysadkowa pojawia się średnio u 1 na 7000 osób, a jej przyczyną mogą być problemy genetyczne, w tym zespół Turnera czy zespół Pradera-Williego. Niepokój może wzbudzać problem z odpowiednim do wieku wzrostem i masą ciała. Na szczęście choroba ta jest uleczalna, a jej wczesne wykrycie, może przynieść wymierne rezultaty. W momencie gdy schorzenie nie jest leczone, skutkować może nad wyraz niskim wzrostem oraz opóźnionym dojrzewaniem.

Organizm potrzebuje hormonu wzrostu nawet po zakończeniu okresu dojrzewania, gdyż pozwala on utrzymać odpowiednią strukturę ciała oraz metabolizm. Zdarzają się zatem przypadki zachorowań także wśród dorosłych.

Przyczyny karłowatości przysadkowej

Niedobory hormonu wzrostu, występują często u dzieci z rozszczepem wargi lub rozszczepem podniebienia, gdyż mają one słabo rozwinięte gruczoły przysadki.

Przyczyną choroby może być także pojawienie się guzów mózgu, które umiejscowione w okolicach przysadki lub podwzgórza mózgu mogą hamować wydzielanie hormonu wzrostu.

Ostatnim z powodów pojawienia się choroby zarówno u dzieci jak i dorosłych, są urazy głowy, infekcje oraz zabiegi chirurgiczne i te związane z radioterapią. Jest to wówczas przypadek nabytego niedoboru somatotropiny.

Objawy karłowatości przysadkowejreka_kosci

Dzieci dotknięte karłowatością przysadkową są niższe i mają bardziej dziecięce, okrągłe twarze w porównaniu do rówieśników. Mogą również być grubsze lub mają otłuszczony brzuch, pomimo że ich proporcje są normalne.

Jeżeli choroba zaczyna się rozwijać w późniejszym okresie życia dziecka – np. wówczas gdy następuje z powodu uszkodzenia mózgu lub guza, objawem jest opóźnione dojrzewanie płciowe. Zdarzają się także przypadki, w których rozwój seksualny jest zatrzymany.

Nastolatki z niedoborem hormonu wzrostu mają bardzo często, obniżoną samoocenę z powodu opóźnień rozwojowych, takich jak niskorosłość czy zwolnione tempo dojrzewania.

Dodatkowym objawem choroby jest zmniejszona wytrzymałość kości, która prowadzi do częstszych złamań, zwłaszcza u osób starszych. Niski poziom hormonu wzrostu może powodować również nadmierne zmęczenie oraz brak wytrzymałości i wrażliwość na zmienność temperatury. Pojawiają się także pewne dolegliwości psychologiczne jak:

  • depresja
  • brak koncentracji
  • osłabienie pamięci
  • napady lękowe lub zaburzenia emocjonalne.

Dorośli cierpiący na karłowatość przysadkową zazwyczaj mają wysoki poziom tłuszczu we krwi oraz wysoki poziom cholesterolu. Nie wynikają one jednak ze złej diety, lecz ze zmian w metabolizmie, powodowanych przez niedobór somatotropiny. Łączy się to również ze zwiększonym ryzykiem pojawienia się cukrzycy i chorób serca.

Diagnoza i leczenie karłowatości przysadkowejszczepienie

Dla potwierdzenia diagnozy, konieczne jest dokonanie szeregu testów, poczynając od badania krwi, które wykaże niedobory hormonu wzrostu w organizmie. Kolejne badanie to rentgen dłoni, który pomoże ocenić poziom wzrostu kości. Zleca się również badania czynnościowe nerek i tarczycy. Podejrzenie nowotworu lub innych uszkodzeń przysadki mózgowej ocenia się poprzez MRI.

Leczenie karłowatości przysadkowej najczęściej opiera się na stosowaniu syntetycznych hormonów, które podaje się przez wstrzyknięcie, zwykle do tkanki tłuszczowej w organizmie. Jest to najskuteczniejsza metoda, którą stosuje się codziennie. Ma ona jednak pewne, niewielkie efekty uboczne jak bóle głowy, bóle biodra, skolioza, w rzadkich przypadkach zwiększone ryzyko wystąpienia cukrzycy.

Dzieci dotknięte wrodzonym niedoborem hormonu wzrostu, często wymagają stosowania leczenia aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej, gdyż często po wejściu w dorosłość, zaczynają produkować w sposób naturalny stosowne ilości somatotropiny. Konieczne jest jednak regularne monitorowanie poziomu hormonu we krwi.

Może Cię również zainteresować:

Dodaj komentarz