Pęcherzyca

Pęcherzyca jest rzadką chorobą autoimmunologiczną, która powoduje powstawanie bolesnych pęcherzy na skórze i błonach śluzowych.

PęcherzycaPęcherzyca pojawia się najczęściej na błonach śluzowych, które znajdują się w ustach, gardle, nosie, oczach, genitaliach czy płucach. Najczęściej chorobę rozpoczyna pojawienie się pęcherzy w jamie ustnej, a następnie na skórze.

Choroba ta może być niebezpieczna, a jej leczenie jest konieczne – wiąże się bowiem ze stosowaniem kortykosteroidów, których zadaniem jest stłumienie układu odpornościowego. Nieleczona choroba, może prowadzić do licznych powikłań, w tym także do śmierci.

Objawy pęcherzycy

Wśród najbardziej charakterystycznych objawów wyróżnić należy bolesne pęcherze, które pojawiają się w obszarze jamy ustnej lub skóry, pęcherze blisko powierzchni skóry, które pękają, zmieniają się w strupy lub obierają się w miejscu pęcherza.

Istnieje kilka rodzajów pęcherzycy w zależności od miejsca pojawienia się zmian skórnych. Poza jej typem zwykłym, można wymienić pęcherzycę liściastą – pojawiającą się w jamie ustnej, na skórze twarzy i głowy a następnie na klatce piersiowej i plecach, pęcherzycę bujająca (vegetans) z pęcherzami w pachwinach, pod pachami i na nogach oraz pęcherzycę paraneoplastyczna – niezwykle rzadką, pojawiającą się u osób cierpiących na niektóre nowotwory.

Przyczyny pęcherzycy

Gdy układ odpornościowy wytwarza białka, zwane przeciwciałami, jego zadaniem jest wówczas unieszkodliwianie obcych substancji, takich jak bakterie czy wirusy. W przypadku pęcherzycy, sytuacja jest nieco odmienna – układ odpornościowy mylnie wytwarza przeciwciała przeciwko zdrowym białkom skóry i błon śluzowych, co skutkuje pojawieniem się pęcherzy.mikroskop3

Przeciwciała w przypadku tej choroby autoimmunologicznej rozbijają wiązania pomiędzy zdrowymi komórkami, przez co pomiędzy warstwami skóry nagromadza się płyn, a następnie pojawiają się pęcherze i problemy skórne. Niestety nie jest znana dokładna przyczyna takiego stanu rzeczy.

Bardzo rzadko zdarza się, że to niektóre rodzaje leków mogą powodować pęcherzycę. Wśród nich wymienić można penicylaminę – która stanowi środek chelatujący, usuwający pewne materiały, tzw. inhibitory ACE z krwi, stosuje się ją w lekach na ciśnienie.

Pęcherzyca nie jest zakaźna, stąd nie można się nią zarazić od innej osoby. Nie udowodniono jednoznacznie również tego, czy może być ona przekazywana genetycznie, niemniej fakt pojawienia się choroby u najbliższych członków rodziny, może zwiększać ryzyko jej wystąpienia.

Leczenie pęcherzycy

Po ustaleniu rodzaju pęcherzycy, leczenie ma głównie na celu zmniejszenie bólu i objawów, a także zapobieganie powikłaniom, takim jak zakażenia. Obejmuje ono jedną lub kilka metod i leków jak:

  • kortykosteroidy i leki immunosupresyjne – niestety mają one wiele skutków ubocznych jak zwiększone ryzyko wystąpienia osteoporozy, zaćmy, jaskry, zwiększenie poziomu cukru we krwi, utrata masy mięśniowej, wrzody żołądka czy retencja wody;
  • suplementacja wapnia i witaminy D, dieta niskocukrowa, leki wspomagające zapobieganie skutkom ubocznym;
  • kremy z kortykosteroidem do stosowania bezpośrednio na pęcherze;
  • leki hamujące aktywność układu odpornościowego jak azatiopryna, metotreksat, mykofenolan mofetylu, cyklofosfamid, rytuksymab;
  • antybiotyki, leki przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe;
  • przy wyjątkowo ciężkich przypadkach i bólu podczas spożywania posiłków stosuje się dożylne karmienie;
  • plazmafereza – usuwanie przeciwciał atakujących skórę w wyjątkowo trudnych przypadkach;
  • szpitalne leczenie ran – zbliżone do tego stosowanego podczas leczenia ciężkich oparzeń.

ampulkiDodatkowo stosuje się znieczulające pastylki na pęcherze w jamie ustnej, kojące balsamy, mokre opatrunki, leki przeciwbólowe, miękkie diety, unikanie ekspozycji na słońce itp.

Komplikacje choroby mogą obejmować liczne infekcje skórne, sepsę i rozprzestrzenianie się infekcji za pośrednictwem krwi, odwodnienie oraz liczne efekty uboczne stosowania leków.

Pęcherzyca jest przewlekłą chorobą, której nie można wyleczyć. Często na skutek leczenia kortykosteroidami następuje remisja i poprawa. Pęcherze goją się powoli – szczególnie te w obrębie ust, trwa to z reguły od sześciu do ośmiu tygodni, jednak pełne zagojenie, bardzo często trwa latami. Niektóre osoby potrzebują stałych dawek leków przez całe życie.

Może Cię również zainteresować:

Dodaj komentarz